Diario de experiencias dunha clase de Ed. Infantil do Ceip Ponte dos Brozos, en Arteixo - A Coruña.

TABOEIRO DE AVISOS

FELIZ 2010

jueves, marzo 08, 2007

Onte logo de face-lo post vin o comentario da nai de Carmen de fai uns días. Non recordo o caso nin sei quen é Daniela pero si sei o que é ter nen@s que non falan para nada. Os primeiros de escola tódolos profesores/as intentamos estar pendentes de tod@s, pois non nos coñecen , non teñen confianza, estan asustad@s, non saben como que hai que facer, ..., pero pasados cinco meses e pico non podemos estar detras dun nen@ para ver si quere facer pis , si ten mocos , si ten calor ou si ten frío. Temos que facel@s mais autonómos e esto supón que podan ir o cuarto de baño sos/as, que se saiban limpar, ... e como mínimo que pidan para ir ó cuarto de baño. Nos estamos para atendelos pero non temos un/nha só/a e polo tanto temos que partires dun mínimo , que @ nen@ me diga o que quere ( ainda que ás veces non lle entenda) non podedes pretender que adiviñemos o que queren, eso sería tomal@s por parvos. Xa sei que hai quen é mais timid@, mais introvertid@ pero non se trata de obrigar a ninguén a falar senon de que transmita as necesidades mínimas.
Antes rematar só recordar que eso de ir no recreo a ver como estan @s nen@s, que fan , como se relacionan, non é bo pedagóxicamente, non axuda no periodo de adaptación (que xa rematou) e ademais a min paréceme que indica un falla de confianza en nos. Se tedes dúbidas do comportamendo dos vos@s fill@s, temos as horas de titoría (Martes de catro e cuarto a cinco e cuarto) para aclarárvolas

miércoles, marzo 07, 2007

Aproveitando que estamos a traballar o tema dos medios de transporte e a rua queria comentar que recordedes que sodes o modelo a seguir e polo tanto que diante deles/as respectedes tódalas normas relacionadas co tráfico. Esto non o digo só polo tema de cruzar co semáforo verde, cruzar polos pasos de pinos, mirar antes de cruzar, se non por outros temas como que @ nen@ non se sente no asiento de diante, que poña o cinturón de seguridade, que leve o asiento adaptado, que vaia da man,….ademais tamén sería bo que lle comentarades o nome das tendas nas que entra ( confiteria, panadería, froitería,…) e que vexan o que se vende nelas. Nos imos traballalo na clase pero as cousas sempre se aprenden millor na realidade qaue nun debuxo ou nunca foto.
Por suposto repasamos o un e o dous polo que se refire á cantidade, poniendo un e dous segundo o número de elementos que hai. Reapasamo-las cores amarela, vermella e azul , pois hai algún neno que ten problemas.
Onte estivemos gravando algunhas voces para un conto multimedia que imos facer. O traballo vai ser laborioso pois quero facelo en galego e custalles bastante memoriza-las frases. Cando remate o curso veredes o resultado.
Hoxe levei unha sorpresa moi agradable pois tiñan que debuxarse a si mesmos. Esto intentámolo no inicio de curso e o resultado foi bastante negativo, ata o punto que só completa-la cabeza xa lles custaba. Pois ben , hoxe houbo debuxos moi “chuliños” (mirade as fotos ) , algúns/nhas fan unha cabeza con brazos e pernas, pero logo de explicarlles que faltaba o corpo e que os brazos e as pernas non podían sair da cabeza, facíamos un tronco e completábano ben.Vamos que tamén aquí se ve o avance que hai en todo. Estes detalles son un dos moitos motivos que hai para traballar nesta profesión e nestas idades.

domingo, marzo 04, 2007

Sobre o tema que comenta Mary a miña opinión (intentando non ser moi extenso) é que o problema non son as consolas en sí, se non o uso que se lles da por un parte da poboación. Usánse para ter @s nen@s ocupados e que non amolen. Antes era ( e ainda é) a televisión. Agora son as consolas ou Internet. Como tódalas cousas teñen parte boa e parte menos boa. Hai quen ten moitos problemas de socialización que os diferentes medios multimedia (consolas, Internet, television, DVD, ...) van a aumentar. Ademais estos medios fan , ás veces, que @s nos@s fill@s vivan un mundo virtual que non ten nada que ver coa realidade. Os xogos de antes eran sempre con alguén, necesitabamos dos demais pazra xogar, agora cada vez son mais individualizados. U/nha nen@ pode ter consola, ordenador, Mp3, móvil con 10 anos ( e para o seu uso) pero non ter con quén falar oou con quén comparti-las experiencias.
Os xogos dos que fala Mary vanse perdendo e a culpa é de tod@s , primeiro @s pais/nais , mestres/as e a sociedade en xeral. No "cole" de Ponteceso onde eu estiven @s nen@s xogaban coa goma ou coa corda pero era porque compartía patio Primeria con Infantil e @s maiores lle ían ensinando @s pequen@s , algunha "profe" tamén xogaba.
Poderia extenderme mais escribindo pero sería no mesmo enderezo. Coido que hai que coller a parte positiva das cousas e desterralla negativa. Hai que saber usar as cousas e adicarlle un tempo pero non todo.

Decidin cambia-lo día que faciamos prelectura de pictogramas pois había sete u oito nen@s que , ás veces, non lle daba tempo a remata-la ficha antes do recreo (temos Relixión-Act. alternativas a primeira hora) polo que perdían parte da "peli" de video que poñiamos logo. Agora teremo-la prelectura os Venres. Repasamo-lo pictograma de oirque presentaramo-la semán pasada.
Na foto que vai hoxe vedes unha ficha que levamos facendo un mes pois ten moito traballo(adicámoslle un pouquiño cada semán). Nela hai trazo horizontal, vertical e circular. Hai un plástica de modos diferentes ( collage, pintura con pincel, pintura con cera). Hai unha seriación de gomets (vermello-azul-vermello-azul) e tamén hai expresión artística a traves do punteado con rotulador e pegado de pó das ceras(o restos que quedan logo de afialas). Cando leven as fichas veredes a laboura que ten.(Quizais hai nen@s que non a leven completa pois faltaron algún día o erraron cando a fixeron.